Ένα game για το οποίο αξίζει να αγοράσεις Xbox.

Είδος: First-person shooter
Πλατφόρμες: Xbox, PC, Mac, Xbox 360 (Games on Demand)
Ευρωπαϊκή ημερομηνία κυκλοφορίας: 14 Μαρτίου, 2002
Κατασκευαστές: Bungie, Gearbox Software (PC), MacSoft Games (Mac OS X)
Εκδότες: Microsoft Game Studios

Αγαπητοί συγκαμένοι (με +, όχι με κοκκινίλες) gamers.
Με αφορμή την αυριανή κυκλοφορία της «Anniversary» έκδοσης για τα 10 χρόνια του Χάλο, Χαλό ή ακόμα και Χελόου, όπως έχω ακούσει ορισμένες τραγικές φορές, παρουσιάζουμε το γνωστό και αγαπημένο σε όλους τους Xbox gamers, Halo: Combat Evolved.

Ο λόγος που παρουσιάζουμε τώρα ένα τόσο παλιό παιχνίδι δεν είναι μόνο η 10η επέτειός του, αλλά και επειδή όσα sequel/prequel και να υπάρξουν, το πρώτο part, όπως σε όλες τις αξιοσέβαστες σειρές, είναι πάντα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο. Το Halo ήταν ένας από τους τίτλους που λανσαρίστηκαν μαζί με την κυκλοφορία του πρώτου Xbox, και σχεδόν αμέσως βρήκε ανταπόκριση από τους απανταχού gamers, πουλώντας πάνω από πέντε εκατομμύρια δισκάκια, καθώς έγινε μέτρο σύγκρισης για μελλοντικούς τίτλους που χαρακτηρίστηκαν ως “Halo clones” ή “Halo killers”, που είτε έμοιαζαν είτε θεωρήθηκαν «καλύτερα» από αυτό, αντίστοιχα. Ας μπούμε λοιπόν λίγο στην ιστορία του παιχνιδιού και στο πως αυτή εξελίσσεται καθώς παίζουμε.

Όλα ξεκινάνε μια ωραία πρωία όπου τα πουλάκια κελαηδούσαν και οι Covenant μοιράζανε plasma shots για πρωινό. Όπως κάθε major θρησκεία που σέβεται τον εαυτό της, σε κάποιο στάδιο της ύπαρξής της προσπαθεί να προσηλυτίσει ή να εξαλείψει τους άπιστους. Η θρησκεία των Covenant, ή πιο σωστά της Covenant (Συμμαχία, γιατί περί συμμαχίας πρόκειται), επιλέγει το δεύτερο. ΕΞΑΛΕΙΨΗ. And guess what, εμείς είμαστε οι άπιστοι!

Έτσι λοιπόν μετά τα γεγονότα που πήραν μέρος στο Reach, (το «prequel» του Halo που όσοι έχετε παίξει γνωρίζετε, και όσοι δεν το έχετε τραβάτε νοικιάστε το ξέρω γω), τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια, A.K.A. εξωγήινοι, καταδιώκουν το αστροσκάφος “Πυλώνας του Φθινοπώρου” (Pillar of Autumn), που καταφέρνει να ξεφύγει κάνοντας ένα random άλμα στο υπερδιάστημα και φτάνει στο Halo, ένα αρχαίο, μυστήριο «όπλο» μαζικής καταστροφής με τη μορφή δαχτυλιδόμορφου πλανήτη. Εκεί αρχίζει το πρώτο νταβαντούρι και το σκάφος δέχεται εχθρικά πυρά. Ο ήρωάς μας ξυπνάει από τον κρυογενετικό του ύπνο και εκεί κυρίες και κύριοι ξεκινάει η μοιρασιά του πόνου. Και καθώς εκεί που εμείς λοιπόν χαιρόμαστε σφαγιάζοντας ανυπεράσπιστα Grunts, το σκάφος ξεκινάει διαδικασία κρασαρίσματος, εμείς την κάνουμε με ελαφρά μέσω μιας σωσίβιας λέμβου και προσγειωνόμαστε στο Halo. Εκεί η ιστορία συνεχίζεται, και καθώς είμαστε οι μόνοι επιζώντες από τη σωσίβια λέμβο μας, ψάχνουμε να βρούμε τους υπόλοιπους πιθανούς επιζώντες, μπλα μπλα μπλα, την ιστορία την ξέρετε και όσοι δεν την ξέρετε δεν θέλω να σας spoilάρω.

Ας δούμε όμως λίγο το ήρωα της ιστορίας μας, έναν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ήρωα, όχι σαν τους «ήρωες» που βλέπουμε σε σημερινά καρτούν και video games. Ας πάρουμε ένα ακραίο παράδειγμα. Πιστεύω ότι πολλοί από εσάς ξέρετε ποιος είναι ο Ben 10. Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι τόσο το γεγονός ότι είναι FAIL ο ήρωας, αλλά ότι υπάρχει ένα ολόκληρο franchise πίσω από αυτόν, που περιλαμβάνει από σχολικά είδη μέχρι χαρτοπετσέτες FFS! Το μόνο πράγμα που δεν υπάρχει είναι προφυλακτικά Ben 10! Δεν κατάλαβα δηλαδή, πως περιμένετε να ικανοποιηθεί η γκόμενά μου άμα δεν βλέπει τη μάπα του Ben 10 σε στύση; Ε; ΠΩΣ; Ας αφήσουμε όμως τους wannabes και πάμε στον Σπαρτιάτη μας που πολεμάει εξωγήινους, που θα σου ξεριζώσουν την καρδιά και μετά θα σου κολλήσουν μια plasma στο κεφάλι έτσι για χαβαλέ, και όχι μύγες που φτύνουν γλίτσα.

Master Chief Petty Officer John-117 είναι το full name και ο στρατιωτικός βαθμός του ήρωά μας. Σπαρτιάτης δεύτερης γενιάς (SPARTAN II) και ένας από τους λίγους επιζώντες αυτής. Παρουσίασε εξαιρετικές ηγετικές και πολεμικές ικανότητες από την αρχή κιόλας της εκπαίδευσής του, κερδίζοντας έτσι τον σεβασμό και την πίστη των συμπολεμιστών του. Μετά την πτώση του Reach, ο Chief αποκτά ενεργό ρόλο στα μάτια μας και κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από όλους, να κατακερματίζει εξωγήινες ορδές. Η Bungie πιστεύω έπραξε σωστά όταν πήρε την απόφαση να μην φανεί ποτέ το πρόσωπό του, δίνοντάς έτσι την ευκαιρία και τη δυνατότητα σε όλους εμάς να δημιουργήσουμε μέσα στο μυαλό μας έναν δικό μας, ξεχωριστό ήρωα. Έναν ήρωα με τον οποίο μπορούμε να ταυτιστούμε και που μας αντιπροσωπεύει απόλυτα, γιατί ΕΜΕΙΣ τον έχουμε φτιάξει.

Ο Chief δεν είναι απλά ένας ακόμα διάσημος χαρακτήρας ενός επιτυχημένου video game, που ναι μεν μπορεί να αναδύθηκε μέσα από αυτό, αλλά ο Master Chief κυρίες και κύριοι αποτελεί πλέον ένα ΣΥΜΒΟΛΟ, ένα σύμβολο ανδρείας, ενός ατόμου που χώνεται στο πεδίο της μάχης και το καθαρίζει. Ενός ανθρώπου που θα ταξιδέψει μέχρι το τέρμα του γαλαξία για να σώσει κάποιον για τον οποίο νοιάζεται (βλ. ανθρωπότητα ή/και Cortana), και ο τύπος του ανθρώπου που ποτέ δεν θα τα παρατούσε επειδή είχε μερικά στραβοπατήματα στη ζωή, είναι ο τύπος που θα ξανασηκωθεί, θα τα κάνει όλα ΠΟΥΤΑΝΑ και μετά θα πάει για γάλα και μπισκότα και θα πέσει ήσυχος για ύπνο. Είναι το σύμβολο της ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ και το τέλειο παράδειγμα του παγκόσμιου στρατιώτη. Είναι πραγματικός ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ and Spartans never die, they’re just missing in action.

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, αξίζει να σταθούμε λίγο και να αναφερθούμε και στην όλη δημιουργία του κόσμου του Halo. Και δεν αναφέρομαι στον ένα πλανήτη όπου εξελίσσεται το παιχνίδι, αλλά στο σύμπαν, γιατί περί σύμπαντος πρόκειται, ένα σύμπαν με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Μάλιστα κύριοι, όπως ο George Lucas έφτιαξε τον κόσμο του Star Wars, όπως ο J.R.R. Tolkien έπλασε τη Μέση Γη, έτσι και η Bungie έπλασε το σύμπαν του Halo, με τις νουβέλες του, τα graphic novels του, τα animation του, τα comic του, τα πάντα. Και όλα αυτά ανήκουν σε ένα σύνολο, ιστορίες ηρώων και όχι μόνο, που συνδέονται, διασταυρώνονται, συγκρούονται και παράλληλα συνυπάρχουν, αλληλοσυμπληρώνονται και ενισχύουν η μία την άλλη. Και όλα αυτά όχι για κάποια υπερπαραγωγή του Hollywood, αλλά για ένα παιχνίδι. Προσωπικά πιστεύω ότι ο όρος «παιχνίδι» είναι υποτιμητικός για το Halo. Δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοιο in-depth story και world creation σε game, εκτός από τα Elder Scrolls της Bethesda. Οι τύποι απλά δεν παίζονται, δημιούργησαν κυριολεκτικά ένα τέρας το οποίο μπορεί να αναπτύσσεται και να μεγαλώνει για πολύ καιρό ακόμα.

Ας περάσουμε τώρα λίγο στα τεχνικά ζητήματα, που αν και εδώ στο GTG τα έχουμε ψιλοχεσμένα, αυτή τη φορά αξίζει να αναφερθούμε σε αυτά. Τα γραφικά του Halo: Combat Evolved, έτος 2001, απλά ΓΑΜΑΝΕ. Ο περιβάλλοντας χώρος είναι πολύ προσεγμένος, (αν και σε μερικά σημεία μπορούσε να γίνει καλύτερα), τα τοπία είναι πραγματικά από άλλο πλανήτη και το συνεχές splatέριασμα που μπορείς να κάνεις με το πτώμα ενός εξωγήινου, ενώ παράλληλα πατάς συνεχώς crouch πάνω από το κεφάλι του για να βεβηλώσεις το άψυχο κουφάρι του, μπορεί να γίνει άκρως εθιστικό και το συνιστώ ΜΟΝΟ σε άκρως καμένους και hardcore gamers.

Ο ήχος τώρα. Θα σταθούμε και εδώ για μια στιγμή για να αναφέρουμε τους δημιουργούς της πραγματικά αριστουργηματικής μουσικής υπόκρουσης που μας συνοδεύει στο ταξίδι μας μέσα στον κόσμο του Halo, Martin O’Donnell και Michael Salvatori. Συγκεκριμένα ο Martin O’Donnell, audio director της Bungie, είχε δηλώσει ότι στόχος του ήταν να δώσει ένα αίσθημα σπουδαιότητας, βάρους και την αίσθηση του «αρχαίου». Σχεδίασε την μουσική έτσι ώστε να μπορεί να την φέρει πάνω-κάτω, αριστερά-δεξιά, κωλοτούμπα στον αέρα και backflip, έτσι ώστε να μπορεί να την remixάρει και να την loopάρει, για να την κρατήσει ενδιαφέρουσα και να μην την βαριέται ο ακροατής. Μάγκες, νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά έκανε και γαμώ τις δουλειές πορώνοντάς μας, σίγουρα με κάποια, αν όχι με όλα τα κομμάτια. Όσο για το κεντρικό theme του παιχνιδιού, εγώ προσωπικά έψελνα κανονικότατα όποτε παιζόταν, και έσκαγα headbanging όταν αργότερα μπαίνανε τα drums με τα βιολιά και την ηλεκτρική κιθάρα, η οποία προστέθηκε στο Halo 2. Συμπέρασμα: ο ήχος ΓΑΜΑΕΙ.

Καλά όλα αυτά θα μου πεις, αλλά ο χειρισμός; Ο χειρισμός λοιπόν φίλοι μου είναι απείρως noob-friendly. Από τη στιγμή που μπορείς να πιάσεις ένα χειριστήριο στα χέρια σου και έχεις αντίχειρες, μπορείς να παίξεις και Halo. Αυτό δεν το λέω στο έτσι κάνοντας τον έξυπνο και τον γαμάτο gamer στους υπόλοιπους που διαβάζουν αυτό το άρθρο, αλλά έχω και αποδείξεις. ΜΑΛΙΣΤΑ κύριοι, ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ. Έβαλα τον ξάδερφο μου, που τότε πήγαινε Γ’ Δημοτικού, να παίξει Halo, χωρίς να έχει καμία προηγούμενη εμπειρία από FPS, και έχω να σας πω ότι τα κατάφερνε μια χαρά σε normal δυσκολία. Τώρα αν κάποιος από εσάς θεωρεί ότι ο χειρισμός ήταν δυσκολούτσικος στην αρχή, αλλά ντάξει μωρέ μετά από λίγο καιρό τον συνηθίζεις, έχω να πω ότι ΕΙΣΤΕ ΑΔΕΡΦΕΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΝΑ 8ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ ΓΑΜΑΕΙ ΣΤΟ HALO. Άρα και ο χειρισμός ΓΑΜΑΕΙ. Γενικά από ότι είδατε το παιχνίδι ΓΑΜΑΕΙ. Πολλοί από εσάς θα λέτε τώρα ότι είμαι ΜΑΛΑΚΑΣ και HALO-JUNKIE. ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΤΑ 2 ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ. Γιατί αν κάποιος διαφωνεί και λέει ότι θεοποιώ το Halo, ενώ δεν του αξίζει, τότε κύριοι λυπάμαι, με θλίβει πραγματικά το γεγονός ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι και που ακόμα συγκαταλέγονται στο ανθρώπινο γένος, γιατί μπορεί μεν το Halo, κύριοι, να είναι έργο ανθρώπινο, αλλά είναι ένα έργο θεόπνευστο που δημιουργήθηκε με σκοπό να προσφέρει άπειρες ώρες απόλαυσης και καψίματος, δίνοντάς μας την ευκαιρία να σφαγιάσουμε αναρίθμητους εξωγήινους στο διάβα μας προς το δρόμο για την ανθρώπινη σωτηρία.

Και η θεότητα που είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία του και που ενέπνευσε το έργο τούτο ονομάζεται Bungie, η οποία όπως οι περισσότεροι, υποθέτω, γνωρίζετε δυστυχώς πως δεν θα βρίσκεται μαζί μας στο επερχόμενο Halo 4, παραχωρώντας την θέση της στη 343 Industries, η οποία ευχόμαστε να συνεχίσει δυναμικά την παράδοση του Halo για τα επόμενα χρόνια. Οπότε, κλείνοντας αυτό το άρθρο, αγκαλιάζουμε την 343 Industries και αποχαιρετάμε την Bungie ευχόμενοι ένα λαμπρό μέλλον σε ότι αποφασίσει, και την επίτευξη του στόχου της, ο οποίος είναι ΕΝΑΣ και αυτός είναι FUCKING WORLD DOMINATION!!!